La reĝo Ludoviko (Louis) la dekkvara, decidis unu fojon verki poemon.

Kiam li finis skribi, li komencis serĉi literaturiston kaj trovis la markizon San-Simono kiu estis tre fama specialisto pri literaturo.

"Markizo", diris Ludoviko la dekkvara, "mi verkis poemon, bonvolu tion tra-legi kaj diri vian opinion".

San Simono komencis legi kaj dum la tuta tempo li sentis la sen-timan, persistan rigardon de la reĝo. La humoro de la leganto far-iĝis tre malbona: La reĝo estas ver-dire ĉiopova, sed la poemo suferis de tre malbona kvalito!

"Mia Reĝo, ne ekzistas eĉ unu afero, kiun Via Moŝto ne povas fari", diris San Simono, "mi vidis ke la Reĝo deziris verki tre malbonan poemon, kaj Li sukcesis ekster-ordinare..."

Colbert [kolber], la fama ministro de Ludoviko la dekkvara, mal-san-iĝis kaj la ŝancoj por re-san-iĝo estis ne-multaj.

Kiam liaj edzino kaj kon-at-oj rakontis al li, ke la reĝo kelkfoje interesiĝis pri lia situacio, li diris:

"Ne rakontu al mi plu pri tiu homo! Se mi farus por Dio tion, kion mi faris por la reĝo – mi nun ne devus tiel timi por mia animo."